Αυτή η μουσική

Στα χέρια του κρατούσε ένα βιολί
αργά μέσα στη σκόνη προχωρούσε.
η Σμύρνη ήταν πίσω του – μπροστά του η Ανατολή,
στον κόσμο τούτο πλέον δε χωρούσε.

Του είπαν οι στρατιώτες να σταθεί
να παίξει μουσική για να γελάσουν,
στη Σμύρνη όσους έδιωχναν για την Ανατολή,
τους τέλειωναν τα δάκρυα πριν να φτάσουν.

Αυτή η μουσική
του κόσμου όλο το δάκρυ
που σκέπασε σαν θάλασσα τη γη
και άφησε μονάχα
δυό πέτρες σε μιαν άκρη
να γίνει ο κόσμος πάλι απ την αρχή.

Τινάχτηκαν οι νότες σαν κραυγή
και όλοι τον κοιτάζαν ξαφνιασμένοι,
τη Σμύρνη όσοι άφηναν για την Ανατολή,
απ όλους και για πάντα ξεχασμένοι…

Στίχοι: Γιώργος Καγιαλίκος
Εμπνευσμένο από το μυθιστόρημα του Ηλία Βενέζη
«Το Νούμερο 31328»

από το δίσκο «Φυγή», Μετρονόμος 2014

 

Πίσω