«Εννέα Κρυμμένα Τραγούδια» – e-orfeas.gr – Δημήτρης Βαγενάς

Όταν ένας πίνακας του Karolis Dedura κοσμεί το εξώφυλλο ενός album κι όταν στο ένθετό του υπάρχει ένα εγκωμιαστικό σημείωμα του Νίκου Κυπουργού, αυτομάτως ο δημιουργός του σ’ έχει πάρει με το μέρος του και είσαι θετικά διακείμενος απέναντί του. Από την άλλη, ένας δίσκος κρίνεται από το περιεχόμενό του, και όχι από το εικαστικό του μέρος, επομένως πρέπει ν’ ακούσεις τα τραγούδια για να δεις αν η πρώτη σου εκτίμηση είναι και η σωστή.
Τα «κρυμμένα τραγούδια» του Γιώργου Καγιαλίκου μού συστήθηκαν μ’ ευγένεια και διακριτικότητα, σκορπίζοντας στο δωμάτιό μου τη μελωδία τους, και κερδίζοντας αμέσως το ενδιαφέρον και την προσοχή μου. Οι γλυκόπικρες και χαμηλόφωνες μελωδίες, απαλλαγμένες από φθηνούς εντυπωσιασμούς, χαρακτηρίζονται από μια ελαφρά νοσταλγική διάθεση, καταφέρνοντας άλλοτε να σε μελαγχολήσουν και άλλοτε να σε λυτρώσουν, γεγονός στο οποίο συμβάλλουν οι λιτές, αλλά περιεκτικότατες ενορχηστρώσεις: στα περισσότερα κομμάτια πρωταγωνιστεί το ευαίσθητο πιάνο του Νεοκλή Νεοφυτίδη, συνοδευόμενο ορισμένες φορές από βιολί, φλάουτο, τσέλλο, όμποε, άλτο σαξόφωνο και κοντραμπάσο. Η βαθιά κι αισθαντική φωνή του συνθέτη εντείνει την ατμοσφαιρικότητα των μελωδιών, ενώ η Έλλη Πασπαλά, μέσα από την ερμηνεία της στο τραγούδι «Ωκεανός», αποδεικνύει για μία ακόμη φορά πως είναι μία από τις σημαντικότερες ερμηνεύτριες της γενιάς της.
Εκτός από ταλαντούχος συνθέτης και ερμηνευτής, ο Γιώργος Καγιαλίκος αποδεικνύεται και ικανότατος στιχουργός, καταθέτοντας ποιητικούς και ευαίσθητους στίχους, αποφεύγοντας επιτυχώς τους μελοδραματισμούς και τις λυρικές εξάρσεις, που, αν και ερωτικοί στην πλειονότητά τους, φαίνεται ν’ αποτελούν περισσότερο έναν εσωτερικό μονόλογο, παρά ένα ερωτικό κάλεσμα. Οι στίχοι του Γιώργου Σκόκα στο τραγούδι «Σε κλέβει ο άνεμος» βρίσκονται σε πλήρη αρμονία με τους στίχους του Καγιαλίκου, ενώ ο Νεόφυτος Δάνος παραδίδει μαθήματα στιχουργικής, συμμετέχοντας σε τρία τραγούδια. Στο λόγο του ανιχνεύονται στοιχεία από τη δημοτική ποίηση και εν γένει από τη λαϊκή μας παράδοση, τόσο στο περιεχόμενο όσο και στις λεξιλογικές του επιλογές, καταφέρνοντας παράλληλα να μη φαντάζει παλιομοδίτικος και παρωχημένος, αλλά επίκαιρος και διαχρονικός.
Δεν ξέρω λοιπόν ως πότε θα μιλούν για «παρακμή της ελληνικής μουσικής» και «έλλειψη ταλαντούχων καλλιτεχνών» όσοι απαξιούν ν’ αναζητήσουν αξιόλογους δίσκους στην τρέχουσα ελληνική δισκογραφία, το σίγουρο είναι πάντως πως όσο εμφανίζονται δημιουργοί σαν το Γιώργο Καγιαλίκο, θα διαψεύδονται.

http://www.e-orfeas.gr/discsection/newreleases/7703-Γιώργος-Καγιαλίκος-«Εννέα-Κρυμμένα-Τραγούδια».html